Poeta to Atlantyk i lew w jednym. Gdy ten pierwszy nas pochłania, drugi nas pożera.
Jeśli ujdziemy kłom, nie ujdziemy falom.
Człowiek, który potrafi druzgotać iluzje, jest zarazem bestią i powodzią. - Virginia Woolf


19.02.2012

tryptyk

poker

"Chociaż dzień przejrzysty i łagodny(...)
I powróciły jego kolory, burza cię zmieniła:
Nigdy nie zapomnisz "

W.H. Auden

patrz na niebo. jest tam miejsce
dla marynarzy o jasnych oczach
i młodych kobiet łowionych spojrzeniem,

ich twarze płoną, mają w sobie światło.
ty jesteś cieniem na ścianach chat,
potrafisz tylko przemykać, jak gość,

z szelestem wykładanych kart.
znaczysz najważniejsze, reszta
rozegra się sama, przed świtem,

gdy zapalą się latarnie na brzegach -
znikną. wtedy usłyszysz jak pęka
drzewo, które obejmujesz

poplami dłonie żywicą.


Sara Woodruf



"Nic nie jest odpowiedzią:
W końcu uwierzysz - co możesz poradzić?
- Że naprawdę, naprawdę coś zrobiłeś"

W H Auden

zbyt wielu tych marynarzy. na brzegach
coraz gęściej i coraz trudniej oddychać.
przypływa się tylko na chwilę, po zmroku

bywasz złodziejem szczegółów. tak można
rozmawiać o wszystkim łudząc się,
że nikt nie zrozumie. rozgrzeje tylko

eukaliptusowa wódka, włókna wcale
nie staną się cieńsze. wiesz, jesteś
niekompletny, zawsze będziesz tam,

gdzie kruszeje drewno i łodzie
i skąd nie wraca się
bez skrzydeł.


wszystkie inne miejsca


"musisz żyć ze swą wiedzą (...)
nie będzie nigdy spokoju
więc walcz, z taką odwagą, jaką masz"

W. H. Auden

chcesz usłyszeć jej głos, jest
jak kora drzewa i jedynie to możesz poczuć
na języku, pod palcami. inne głosy

brzmią jednakowo w szumie lotniska
nasłuchujesz. morze zostało daleko. dzisiaj
wygładzi łodzie, jutro zabierze brzeg.

znasz hiszpańskie pieśni, wymarły język
sefardyjskich żydów, a wszystko, co naprawdę
masz - to głos i chropowatą powierzchnię

skrzydeł, teraz ciężkich od wody.

MG

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz